Իրապատում հեքիաթ

Լինում է՝ չի լինում, մի միրուքավոր դավաճան թագավոր է լինում։

Մի օր էս մեր միրուքավոր դավաճան թագավորը սկսում է գլխի ընկնել, որ իր թագավորության կեսը, ավելի ճիշտ՝ կեսի կեսը արդեն սկսել է խելքի գալ ու հասկանալ, որ ինքը նիկչյոմնի, դավաճան, շնաբարո դուրսպրծուկ է։

Ինչու՞ կեսի կեսը։

Որովհետև է՛ն մի կեսը էս մեր դավաճանն արդեն ծախած է լինում թշնամուն, բայց էստեղ-էնտեղ փնթփնթում է, թե իբր ծախողը նախկին թագավորներն են եղել։

Մի խոսքով, էս մեր դավաճան թագավորը մի օր սկսում է գլխի ընկնել, որ իր ռամիկ-շինական ժողովրդի կեսն իրեն արդեն դավաճան է համարում ու ատամները կրճտացնելով սպասում է, թե ե՜րբ է սպիտակ ձիով գալու մի քաջ արքայազն ու վռնդելու էս մեր դավաճան թագավորին։

Գլխի է ընկնում ու իր մոտ է կանչում իր բոլոր նազիր-վեզիրներին, միրուքավոր ու անմորուս, ու հրամայում է՝ ճարը գտնել, թե ոնց անի, որ ռամիկ-շինական ժողովուրդը նորից իրեն սիրի։

Էս նազիր-վեզիրներից ամենախելոքը ասում է.

- Թագավո՛րն ապրած կենա, դու պիտի մորուսդ կնդես։ Վեց տարի, վեց ամիս ու վեց օր մորուս ես պահել ու քո դավաճանությունների պատճառով ռամիկ-շինական ժողովուրդը սկսել է ուշունց տալ իր միրուքավոր թագավորին։

Բայց անմորուսին հո՞ ուշունց չի տալիս։

Դու պիտի մորուսդ կնդես, թագավորն ապրած կենա, - ասում է նազիր-վեզիրներից ամենախոլոքը։

Էս մեր մորուսավոր դավաճան թագավորը համաձայնվում է, մորուսը կնդում… ու դառնում է անմորուս դավաճան թագավոր։

Երկնքից էլ ընկնում է վեց խնձոր, մեկը՝ պատմողին, մեկը՝ լսողին, մեկը՝ լայքողին, էն երեքն էլ՝ հարկայինին։

Ռուբեն ՄԵԼԻՔՅԱՆ

Մեկնաբանություններ